Gisteren nog eens gevideoskyped met onze dierbare vrienden in Canada.

Genoten van de fratsen van hun heerlijk dochtertje (4 jaar).

Gewoon nog eens bijgebabbeld.

Ook gelachen en samen stil geweest.

Over serieuze dingen en andere zaken.

Bijna een uur gedaan alsof er geen oceaan tussen zit.

Het deed ongelofelijk veel deugd.

Want wennen doet het nooit.

Zoveel jaren lagen we elke dinsdagavond samen plasma te geven.

Wij zijn getuige mogen zijn van hun eerste trouw hier bij ons.

Ik mocht bestman zijn op hun trouw in Canada.

Met speech in het Engels en CPeX op het feest.

Missen is een raar woord.

Het klinkt zo banaal maar is plots weer zo actueel.

Verdorie ik mis ze.

Heel erg.

Je kan eens niet op je fiets springen.

Of à la limite in de auto.

We gaan echt naar ginder.

Over een paar jaar maken we onze spaarpot leeg en trekken we een maand naar ginder.

Mevrouw Canada is de meter van onze oudste zoon.

Gisteren merkte ik weer dat - ondanks de vele kilometers - alles nog intact is.

Het gezever en de serieuze klap.

Over een paar zomers trekken we met z'n allen over de grote plas.

Mensen die 6000 euro kunnen missen, gelieve een seintje te geven.

De firma dankt u!

Aan het brein van Kaajee ontsproten op 31-08-2009 om 20:56:33...