25-03-09

Euthanasie

 

 

Ik hoop dat ik mag gaan als ik wil gaan.

Ik hoop dat ik kan gaan als ik wil gaan.

 

 

Het beroert me.

Het verhaal van de 93-jarige dame die zo graag weg wil.

Het is goed geweest.

 

 

Ik wil niet moraliseren.

Ik wil wel mijn standpunt meegeven.

 

 

Het lijkt me een hel op deze manier.

Nog los van alles wat ze doen om het zo comfotabel mogelijk te maken.

Dit is gewoon iemand laten verhongeren.

 

 

Wie mag beslissen over mijn leven?

Kan ik tot op het einde mijn eigen keuzes maken?

Krijg ik de kans op een menswaardige wijze voor de uitgang te kiezen?

 

 

Ze is nog zeer lucide.

Ze kan niet meer lopen, ziet en hoort slecht.

Heeft kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen met veel liefde mee groot gebracht.

Nu vindt ze het welletjes.

Van mij mag ze gaan.

 

 

Het lijkt me een heel eenzaam en pijnlijk einde op deze manier.

Hongerstaking totter dood.

Hoe moeten we hier als maatschappij mee omgaan?

 

 

Het respecteren van de wens van ieder mens.

Is dat niet een mooi uitgangspunt?

Of mag dat niet?

Kan dat niet?

 

 

Ik kies zelf om te trouwen en met wie.

Ik kies zelf kinderen te krijgen en groot te brengen.

Ik kies zelf...

 

 

Graag zou ik - als het zover moest komen - ook mogen kunnen kiezen.

Nog het allerliefst wordt ik meer dan honderd jaar zonder dat ik zin heb om te gaan.

Maar als het zover is... hoop ik dat ik mag.

 

 

Ik hoop dat ik zelf door de deur mag stappen.

En dat ik er dan geen mensonterende dingen voor moet doen.

 

 

Maar als het even kan: liever geen van beiden.

Liever zachtjes gaan in mijn slaap.

Maar dat heb je nu eenmaal niet te kiezen.

 

 

Ondraaglijk lijden.

Moeilijk te definiëren.

Heel moeilijk om ergens een grens te trekken.

 

 

Wat is pijn?

Lichamelijk en geestelijk.

Wanneer is pijn genoeg pijn om van ondraaglijk lijden te spreken?

 

 

Het lijkt me een aartsmoeilijke beslissing om voor iemand anders te nemen.

Laat staan om ze zelf te nemen.

Maar als na herhaaldelijke gesprekken blijkt dat de mens zelf deze keuze wil maken, wie zijn wij dan om dat te veroordelen?

 

 

Van mij mag ze gaan.

Ik wens haar een vredig einde.

Omringd door de mensen die ze graag heeft.

Zonder al te veel pijn.

 

 

Van mij mag ze gaan...

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.