28-09-08

Heb je even voor mij?

 

Neen, de laatste man waar ik nu aan wil denken is Frans heb-je-mijn-stralende-glimlach-al-gezien Bauer.

Soms gaan mijn vingers met me aan de haal en dan verschijnen er zaken op het scherm die niet helemaal de bedoeling zijn.

Mijn welgemeende excuses daarvoor, want ook u zit ondertussen met Frans ik-knipoog-sneller-dan-mijn-schaduw Bauer te denken.

 

Waarom deze titel?

Vaak heeft een mens nood om even alles van zich af te schrijven of praten.

Als er vanalles gebeurt dat weegt.

 

Zo kreeg ik gisteren een mail van een heel goede vriend wiens schoonmoeder op sterven ligt.

Hij moest er ook even over kunnen vertellen.

Mij doet het altijd weer iets... meer dan iets zelfs.

 

We kennen haar ook goed.

Een prachtvrouw, echt.

Heel gastvrij en grappig.

 

Plots is alles zo relatief.

Elektriciens bijvoorbeeld.

Ruziemakende kinderen.

 

Ik schaam me dat ik me er slecht over voel.

Elektriciteitswerken die blijven duren en kinderen die je ambeteren (en vooral mekaar).

Er zijn veel ergere dingen.

 

En toch kruipen die triviale dingen ook onder mijn huid.

Ze zijn steeds aanwezig - steeds aanweziger en aanweziger zelfs.

Bestond er maar een aan- en uitknop.

 

Misschien eens vragen aan onze elektricien?

 

 

 

Commentaren

misschien eens gewoon
Frans Bauer toch toelaten
hoe triviaal het ook mag klinken
die loeihard zetten
(ik neem (of hoop) dat je er geen cd van hebt en je die dus even - voor de goede zaak - moet downloaden (of youtuben))
iedereen neemt een handdoek (de kleintjes een zakdoek) in de hand
haak in op de schouder op de heupen van degene die voor je staat
en dans zo het huis door
'heb je even voor mij, tatatietatataa'
de elektricien mag er zelfs bij
Geloof me: lachen verzekerd, alles gaat op dat moment totaal even los, een samenhorigheidsmoment om van te snoepen en over x aantal jaren herinneren die ruziemakende kinderen dat nog...

Gepost door: miss abnormalia | 05-10-08

De commentaren zijn gesloten.